Zondaginterview

103 dagen onschuldig vast voor kindermoord: ‘Toen ik vrijkwam, voelde ik me zó onveilig’

29 september 2019 08:14Aangepast: 29 september 2019 08:18

Marjan in de gevangenis in Maastricht, vlak voordat ze zou bevallen.Beeld © Privéfoto

“U wordt aangehouden voor moord, c.q. doodslag, c.q. wederrechtelijke vrijheidsberoving van Robin Bogers.” Telkens opnieuw speelde de mededeling van de agent door het hoofd van de hoogzwangere Marjan. 103 dagen zat ze vast voor de moord op een 3-jarige meisje. Onschuldig.

Die agenten aan de deur waren wel de laatsten die Marjan Gorissen (21) verwachtte toen ze op 5 mei 1996 met haar man en twee vrienden de babykamer aan het behangen was. Zodra ze de deur opendeed, werd ze ruw van haar roze wolk gegooid.

Aangehouden

Zonder dat ze doorhad wat er gebeurde, duwden de agenten haar terug de trap van haar bovenwoning op. “Het ging in een waas aan me voorbij. Ik snapte niet wat er gebeurde. Ik herinner me alleen nog dat ene zinnetje: ‘U wordt aangehouden voor moord, c.q. doodslag, c.q. wederrechtelijke vrijheidsberoving’.”

“Het volgende moment zat ik in de politieauto en vroeg ik die vrienden om onze honden uit te laten. Ik was onschuldig, dus ik zou zo wel weer thuis zijn, toch?” Naast Marjan werden ook haar man en een aantal anderen aangehouden.

Zoektocht

Elf dagen eerder was Marjan nog betrokken geweest bij de zoektocht naar het meisje, dat ze niet eens heel goed kende. Ze was aangekomen bij haar beste vriendin Trudy, die ook de vriendin was van haar oom Ad. Trudy kwam het huis uit en riep: ‘Marjan, Robin is weg!’ “Ik dacht nog: weg, hoezo weg? Hoe kan een kind van 3 weg zijn?”

Robin – het overbuurmeisje van Trudy en Ad – had bij Trudy pannenkoeken gegeten en was naar huis gegaan om iets op te halen, vertelde Trudy. “Ze hoefde daarvoor alleen een brede stoep over, maar ze was nooit thuis aangekomen.”

Zoektocht

Marjan stapte in de auto en ging zoeken. Ze reed een blokje om en sprak verschillende mensen aan: ‘Hebben jullie een klein peutertje gezien met een kaarsrechte pony?’

“Ik dacht: zo’n meisje alleen, dat moet opvallen. Als ze is gaan lopen, dan moet iemand haar gezien hebben. Maar niemand kon me iets vertellen.” Ook de anderen die waren gaan zoeken, hadden Robin niet gezien.

Belastende verklaringen

Op het politiebureau kreeg Marjan te horen dat Trudy meerdere belastende verklaringen had afgelegd, waardoor niet alleen Marjan, maar ook anderen waren opgepakt, onder wie haar man en haar oom Ad.

In de ene verklaring was Robin van de trap gevallen en had Marjan het lichaampje weggemaakt, in een andere had Marjans man, samen met zijn vader en Trudy’s man Ad, Robin ontvoerd voor losgeld en had Marjan het meisje via de achterdeur het huis van Trudy uit gesmokkeld. Dat Robin niet meer leefde, was inmiddels duidelijk: die ochtend was een voetje van het meisje gevonden op een vuilnisbelt.

Meewerken

“Het waren bizarre verklaringen. Ik dacht de hele tijd: als ik maar zo goed mogelijk meewerk dan zullen ze merken dat ik hier niets mee te maken heb en ben ik zo weg.”

“Mijn hoofd wilde er ook niet aan dat mijn vriendin tot zoiets in staat was. Ik dacht heel lang: ze moet heel erg in de war zijn. Dat je vriendin tot zoiets in staat is, dat is zo moeilijk te bevatten. Het duurde heel lang tot het kwartje viel en ik besefte dat het een monster was dat mij doelbewust beschuldigde en een kindje had omgebracht.”

Hoogzwanger in de gevangenis in Maastricht.Hoogzwanger in de gevangenis in Maastricht.

Bloed in leenauto

Na drie dagen werd het voorarrest verlengd met nog eens tien dagen. De politie vermoedde dat bloed dat in haar leenauto was gevonden, van Robin was. Daarna zou ze voor 30 dagen naar de gevangenis in Maastricht gaan. Er kwamen er nog eens 30 bij, en nog eens 30… “Soms dacht ik: ik blijf hier 10 jaar zitten. Met dat idee kon ik beter omgaan dan met die constante onzekerheid.”

Het breekmoment kwam voor Marjan toen ze die laatste verlenging kreeg: nog 30 dagen in de cel. Dat zou betekenen dat ze daar zou bevallen. “Twee dagen lang was ik niet in staat om te worden verhoord, ik kon alleen maar huilen. Ik was van plan om met mijn man naast me te bevallen, had beelden in mijn hoofd van de familie die daarna langs zou komen in de verloskamer. Die hele droom spatte uiteen.”

Rechercheur naast het bed

“Mijn man mocht voor de bevalling overkomen vanuit de gevangenis in Vught, maar verder zat er een rechercheur naast mijn bed. Het was allemaal heel kil. Mijn man heeft onze zoon Jesse nog twee keer gezien voordat hij terug moest naar zijn eigen cel, en ik werd al snel na de bevalling weer verhoord.”

Pas toen Trudy toegaf dat zij het meisje had vermoord, en dat de andere verklaringen leugens waren, geloofde de politie dat Marjan en haar man onschuldig waren. Trudy verklaarde dat Robin vragen was gaan stellen over haar zoontje Nick, dat een aantal maanden eerder overleden was. Trudy kon daar niet tegen en wurgde het meisje.

Jaloers om zwangerschap

De reden dat ze Marjan beschuldigd had, was naar eigen zeggen dat ze niet kon verkroppen dat zij zwanger was terwijl Trudy haar zoon had verloren. “Maar of dat waar is? Die vrouw heeft zó veel gelogen.” De voormalige beste vriendin van Marjan kreeg in hoger beroep 7 jaar cel, na 5,5 jaar stond ze weer buiten.

In de cel is net genoeg plek voor een babybedje voor Jesse.In de cel is net genoeg plek voor een babybedje voor Jesse.

Maar voor Marjan was de nachtmerrie nog lang niet voorbij. “Ik was zo blij toen ik hoorde dat ik naar huis mocht. Ik vloog een van mijn vaste verhoorders in de armen, hij verloor daardoor zelfs zijn evenwicht.”

Heel bang

“Jesse en ik waren naar een hotel gebracht, waar we mijn man zouden ontmoeten. Maar als iemand na een half uur gezegd had: we brengen je terug naar je cel, had ik gezegd: ja, graag.”

“Ik was zo bang. Voelde me zo onveilig. Hoe moest ik omgaan met reacties van mensen? Ik had vastgezeten voor kindermoord, dat is nogal iets. Iedereen in mijn buurt wist ervan, net als vrienden, familie. Nu denk ik: het is bizar dat je daar niet in begeleid wordt. Maar er was niets, niemand die me kon vertellen hoe ik mijn leven weer kon oppakken.”

Veel mensen verloren

Marjan verloor veel mensen door wat er gebeurd was. Vrienden en kennissen die niet wisten wat ze tegen haar moesten zeggen en dus maar wegbleven. “Ik had nog liever gehad dat ze gevraagd hadden: ‘Hoe zit het nou, heb jij er iets mee te maken?’ Dan had ik me nog kunnen verdedigen. Nu kon ik niets.”

Ook het contact met oom Ad werd verbroken. Die had tijdens een zwak moment in een verhoor gezegd dat een van de verklaringen van Trudy klopte, waardoor de politie extra bewijs zag tegen Marjan. “Ik snap dat je een zwak moment hebt, dat hebben we allemaal. Maar hoe kun je onschuldige mensen beschuldigen? Dat zal ik nooit begrijpen.”

Na een lange weg gaat het inmiddels weer goed met Marjan.Na een lange weg gaat het inmiddels weer goed met Marjan.

Gescheiden en ontslagen

Het huwelijk van Marjan hield geen stand. Een paar jaar later gingen zij en haar man uit elkaar. Bij een nieuwe baan bij een bank werd ze ontslagen omdat iemand anoniem had getipt dat ze in de gevangenis had gezeten.

Haar zelfvertrouwen kelderde: waarom zou ze haar best doen om op haar niveau te presteren als ze toch nergens geaccepteerd zou worden? In plaats van haar droom te volgen – een hbo-studie – nam ze baantjes aan waar ze weinig fout kon doen: in een supermarkt, op een sportschool. Baantjes waar ze steeds ongelukkiger van werd.

Drugs

Daarna verloor ze zich in alles waar ze zich in kon verliezen: er was een periode waarin ze heel veel drugs gebruikte en feestte om het trauma te vergeten. “Het nadeel van die drugs was dat de pijn daarna twee keer zo hard terugkwam. Maar daar had ik een oplossing voor: ik gebruikte gewoon nog meer drugs.”

Met de drugs stopte ze toen ze op het punt stond om zichzelf van een brug te rijden. “Ik belde mijn broer op dat hij me moest komen halen, dat het helemaal misging.” Daarna kwamen de extreem lange werkdagen, weer een periode daarna verloor ze zich in het sporten. Alles om maar niet te denken aan wat er was gebeurd.

Nieuwe missie

Het is haar nieuwe missie: mensen – en vooral de instanties – laten inzien hoe groot de impact van zo’n gebeurtenis is. Dat daar professionele begeleiding bij nodig is.

“Ik ben niet de enige die dit overkomt, duizenden mensen per jaar zitten voor kortere of langere tijd onschuldig vast. Ik wil het ministerie en de instanties ervan overtuigen dat die hulp onmisbaar is.”

Jesse als klein mannetje. Inmiddels is hij 23 en zit hij in het leger.Jesse als klein mannetje. Inmiddels is hij 23 en zit hij in het leger.

Kruipend naar de huisarts

Nadat ook haar tweede huwelijk was gestrand en ze daardoor haar werk was kwijtgeraakt (ze werkte in de sportschool van haar man), was niet meer aan de PTSS te ontkomen. Ze ziet nog voor zich hoe ze tijdens een paniekaanval kruipend naar de huisarts ging.

“Voor het eerst in vijftien jaar vertelde ik het hele verhaal. Uren heb ik daar gezeten. Alles vertelde ik, terwijl de huisarts steeds bozer werd. Hij sloeg met zijn vuist op tafel. Witheet was hij. ‘Waarom heb jij de afgelopen vijftien jaar geen professionele hulp gekregen?'”

Boek geschreven

Marjan ging in therapie en begon een boek te schrijven: De verdwijning van Robin en de dwaling die daarop volgde. “Dat schrijven was een verwerkingsproces. Meerdere keren moest ik het neerleggen, omdat het te zwaar was. Maar het gaf ook veel inzichten. Waarom krijgen mensen bijvoorbeeld geen begeleiding als ze lange tijd onschuldig hebben vastgezeten?”

Samen met dochter Jordan.Samen met dochter Jordan.

Voor het boek had ze ook voor het eerst weer contact met de ouders van Robin. Destijds was haar in het belang van de familie geadviseerd om geen contact op te nemen, daar had ze zich altijd aan gehouden. Maar voordat ze besloot dat het boek er zou komen, wilde ze toestemming hebben van haar ouders.

Allemaal slachtoffer

“Ze zeiden dat ze mij echt het beste gunnen, er is veel wederzijds respect. Dat doet me heel goed. Want laten we eerlijk zijn: we zijn allemaal slachtoffer van Trudy. Maar ik moet het ook relativeren: ik heb 103 dagen vastgezeten, zij zijn voor de rest van hun leven hun dochter kwijt. Dat is het ergste wat je kan overkomen.”

Naast Jesse, die inmiddels 23 is, is Marjan sinds 4 jaar moeder van Jordan, die ze samen met haar vriend kreeg. “Haar geboorte voelde echt als een tweede kans.”

“Mijn zoon Jesse wilde er per se bij zijn – daar moest ik even aan wennen, maar het was geweldig. Wij als gezin in de verloskamer, die daarna volstond met vrienden en familie. Er kon niemand meer bij. Het was precies zoals ik het 23 jaar geleden had gewild.”

RTL Nieuws / Marianne Lucieer